Overvliegen Rimpelstam

Rond het kampvuur

Vandaag, zaterdag 20 november 2010, vlogen we over naar onze speltak. De explo’s hadden een schitterende opkomst georganiseerd.

Nadat we werden ontvangen met koffie en thee, moesten we natuurlijk eerst de opkomst openen.Han en Ilona moesten de vlag hijsen en de wet opzeggen. Verbazingwekkend dat Han en Ilona de wet nog konden opzeggen. Zonder bril bedoel ik, want de tekst wisten ze niet helemaal meer of helemaal niet eigenlijk. Gelukkig had de organisatie daar al rekening mee gehouden en werd hen een papiertje met de tekst voorgehouden.

Hierna gingen we naar het grote ronde grasveld. Daar moesten we een estafettespel doen, dat geheel in het teken stond van de ouderdom. Hoe komen ze er op. We speelden per koppel tegen elkaar en moesten van post naar post lopen. Bij de eerste post moest een van de koppelleden een luier omdoen met daarin een beschuit die bij aankomst bij de volgende post verkruimeld moest zijn. De ander moest een soort van operatiemuts opdoen. Snel rennen (niet dus, op onze leeftijd) naar de volgende post. Daar moesten we een kunstgebit indoen. De explo’s hadden aan alles gedacht, want ook de kleefpasta ontbrak niet. Was het lekker, Mirjam?

Snel naar de volgende post waar we een appel uit een bak met water moesten happen en tenslotte naar de laatste post. Daar werd een persoon per koppel geblinddoekt met een mondkapje en moest een drietal smaakproeven doen. Het bleek dat je een hapje uit een potje babyvoeding kreeg. WAT WAS DAT SMERIG. Hebben we vroeger onze kinderen dat echt te eten gegeven? Nu begrijp ik hun gedrag. Ik dacht altijd dat dat aan de pubertijd lag, maar het is gewoon pure wraak.

Na dit spel gingen we weer terug naar het clubgebouw waar we even vrij mochten spelen en wat te drinken kregen. De explo’s gingen ondertussen de volgende spellen voorbereiden en werd het kampvuur (uiteraard) in vuur en vlam gezet. Ook hier kregen we wat te drinken waarna we een heel nieuw spel gingen spelen: Hollandse Slakken. Een variant op Hollandse Leeuwen, maar dan aangepast op onze leeftijd. Nadat we moe maar voldaan dit spel gespeeld hadden werden we getest op onze knopenkennis. Gelukkig was Alex ons goed gezind, want sommige knopen zagen er niet echt goed uit. Ook kreeg een enkeling nog snel even les van Ard en andere explo's.

Na gedane arbeid is het goed toeven, dus allen weer rond het kampvuur waar je soms de kreet hoorde: “Waar blijven de bitterballen?’’ of “Waar blijft mijn stoofje?”. Een enkele Rimpelstammer (ik noem geen namen, maar ze heeft de Wereldjamboree nog mee gemaakt. Die van 1937) begon spontaan dingen van vroeger te herinneren en ging oude padvindersliedjes zingen. Volgens mij heeft de medische wereld daar een naam voor.

Han en Ilona werden ook nog in het zonnetje gezet. Dit was namelijk ook de gelegenheid waar de explo’s officieel afscheid van ze namen als exploleiding. Zij kregen namens de explo’s een mooie fotocollage aangeboden die in Huize Han en Ilona een prominente plek op het toilet krijgt.

Eindelijk was dan ook het eten klaar. Er werd ons een heerlijke Chinese rijsttafel geserveerd. Het toetje bestond uit een muzikaal optreden door de explo’s. Er werden twee songs gespeeld die ook geheel in het teken stonden van Han en Ilona. Nadat de laatste akkoorden waren weggestorven was deze schitterende opkomst ten einde en mochten we weer naar huis.

 Er zijn natuurlijk ook weer veel foto's gemaakt!